Ο Παναθηναϊκός χάνει από τον Ολυμπιακό Βόλου και οι οπαδοί παίρνουν τους παίχτες στο κυνήγι, στο πιο επικό βίντεο της χρονιάς
Κάποιες φορές η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία και τα πλάνα και σου δίνει ατόφιες κωμικοτραγικές στιγμές που θα θυμάσαι για μια ζωή. Μια από αυτές τις φορές συνέβη το απόγευμα του Σαββάτου σε ένα μίζερο γήπεδο ΟΑΚΑ, όπου μετά την «ήττα-σοκ» του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό (Βόλου) -που έβγαλε πρωταθλητή χειμώνα τον Ολυμπιακό (Πειραιώς)-, οι επιστήμονες της πράσινης εξέδρας μπούκαραν στον αγωνιστικό χώρο και πήραν παίχτες, προπονητές, γυμναστές, φροντιστές, αδέσποτα στο κυνήγι. (Εκτός από τον Σισέ.)Τώρα, το υπέροχο της υπόθεσης δεν είναι αυτό το γεγονός από μόνο του — αν και δεν το λες και λίγο. Όχι, το πραγματικά υπέροχο είναι το γεμάτο βουβή αμηχανία βίντεο αγνού σουρεαλισμού από τα επεισόδια που ακολούθησαν τη λήξη του αγώνα, ένα βίντεο τόσο σημειολογικά πλούσιο που ο Ζακ Τατί και ο Ρόμπερτ Άλτμαν θα έπαιζαν ξύλο για να το είχαν σκηνοθετήσει εκείνοι.
Απόλαυσέ το και πάμε μετά να εντοπίσουμε όλες τις μικρές στιγμές μεγαλείου.
Οι παίχτες τρέχουν κυνηγημένοι στα αποδυτήρια όταν αντιλαμβάνονται ότι οι οπαδοί γιουχάρουν, πετάνε αντικείμενα και ετοιμάζονται να ξαμοληθούν ξοπίσω τους. Η μαγεία είναι στο 0.12 όταν ο Ζεσουάλδο Φερέιρα καταλαβαίνει ότι εδώ δεν είναι Πορτογαλία και πως κινδυνεύει άμεσα η σωματική του ακεραιότητα και αρχίζει να τρέχει πανικόβλητος σαν να αντίκρισε το κοπάδι από βίσωνες που έστειλε στο θάνατο το βασιλιά Μουφάσα. Η όλη σκηνή γίνεται ακόμα πιο απολαυστική από το ανυπέρβλητο κοντράστ αντιδράσεων του πανικόβλητου Φερέιρα με τον ατάραχο Σισέ, ο οποίος φυσικά α) έχει συνηθίσει το Ελλαδιστάν και β) ξέρει πως κανείς δεν θα διανοηθεί έστω να τον κοιτάξει στραβά.
Όλο αυτό κορυφώνεται με ένα μακρινό -πιο ειρωνικό πεθαίνεις- πλάνο όπου στο κέντρο ξεχωρίζει το πανό του ΟΠΑΠ που εύχεται «Καλή τύχη». (Γιατί;).
Είναι όμως όλοι οι μπαχαλάκηδες οπαδοί εκεί για να τα σπάσουν, για να δείρουν, για να βρίσουν; Όχι, φίλε αναγνώστη. Κάποιοι είναι ακόμα αγνοί, σαν 12χρονα παιδιά, εκεί για τη χαρά του παιχνιδιού. Όπως ο θεός στα 0.23, που εν μέσω του πανικού, τρέχει στον πάγκο, κοιτάει πίσω να σιγουρευτεί πως δεν τον βλέπει κανένας, αρπάζει μια μπάλα που βρήκε εκεί παρατημένη, και τραβάει επικό καραβολέ σαν αυτά που ρίχναμε όταν παίζαμε ακόμα στις αλάνες ή σε τίποτα δρόμους δίπλα στο ρέμα. Αχ, αναμνήσεις!
Περίμενε όμως, τώρα αρχίζει το ωραίο. Στα 0.36 εμφανίζεται τυπάκι στη μέση και κάτω της οθόνης, που μέσα στο όλο χάος, σου λέει: «Αυτό το μπουφανάκι που έχουν παρατήσει εδώ δεν σε χάλασε, ψηλέ», κι έτσι, τι να κάνει, πάει, το βουτάει, γυρνάει, το χώνει παραμάσχαλα, κύριος, και αποχωρεί. Ακολούθα τον με το βλέμμα σου, και τη στιγμή (στα 0.45 περίπου) που φτάνει στο ύψος του δίπλα πάγκου, θα προσέξεις ότι έχει ξεπηδήσει ένας τύπος από το πουθενά, και απλά πετροβολάει στην ψύχρα έναν αφελή που έκρινε πως ήταν καλή ιδέα να παραμείνει στη θέση του μετά τη λήξη. Και επειδή αυτό δεν του αρκούσε, του πέταξε στα μούτρα και ό,τι είναι αυτό που κρατάει.
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά (και ο μάγκας με το μπουφάν έχει εξαφανιστεί), περίπου στα 0.40, πίσω από τους πάγκους έχουμε την πιο απολαυστική σαβούρα για το μήνα Δεκέμβριο. Διότι, καθώς ο ένας επιστήμονας βάζελος κλωτσάει τη διαφημιστική πινακίδα (επειδή, γιατί όχι), ένας άλλος επιχειρεί να πηδήξει από πάνω της, αλλά δεν προλαβαίνει να υπολογίσει τις νέες συντεταγμένες, μπουρδουκλώνεται στον αέρα και σωριάζεται στο έδαφος.
Εντάξει, τα έπιασες όλα; Πήρες ανάσα; ΟΚ, τώρα βάλ' το στα 0.50 και πάμε όλοι μαζί ένα «όοοοολε» για το παλικάρι που είδε μια μπάλα ξαμολημένη, πήρε φόρα 5 δευτερολέπτων και «όοοοοολε» τη σούταρε με όοοολη του τη δύναμη. Λύτρωση, δεν είναι; Όχι; Καλά, προφανώς ήταν για το παλικάρι.
Αγνό, σουρεαλιστικό μεγαλείο.