Στο σίριαλ σας είδαμε πολλές φορές να κλαίτε. Τι σκεφτόσασταν όταν γυρίζατε τη συγκεκριμένη σκηνή;Αναστασία: Προσπαθώ να αισθάνομαι τη σκηνή και να μπαίνω στο κλίμα και στο ρόλο μου. Όταν, π.χ., η μαμά μου στο σίριαλ έφευγε απο το σπίτι, σκεφτόμουν πως θα ήταν αν έφευγε η κανονική μαμά μου. Αλλά, έτσι και αλλιώς, η όλη ατμόσφαιρα με τα ρούχα, τα φώτα και τα κοστούμια είναι πολύ συγκινητική.
Ρενέ: Εγώ όταν πρέπει να κλάψω σκέφτομαι κάτι δυσάρεστο.
Ιφιγένεια: Συνήθως σκέφτομαι ότι κάτι παθαίνει η μαμά μου ή ο νονός μου που υπεραγαπώ. Πάντα όμως, έχω στο μυαλό μυο ότι όταν παίζω έναν ρόλο είναι σαν να ζω μια άλλη ζωή και προσπαθώ να αισθανθώ όπως θα αισθανόταν η Άννα, η ηρωίδα που υποδύομαι.
Τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε;
Αναστασία: Θέλω οπωσδήποτε να γίνω ηθοποιός, αλλά προηγουμένως θέλω να σπουδάσω. Σκε΄φτομαι να γίνω Βιολόγος, γιατί μου αρέσει πολύ κια στεναχωριέμαι που στη Β' Γυμνασίου δεν κάνουμε αυτό το μάθημα. Μου αρέσει να πολύ να βλέπω παλιές ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου και θα ήθελα πολύ να παίξω σε ένα μιούζικαλ. Όποτε βλέπω τη Μελωδία της ευτυχίας που είνια ένα από τα αγαπημένα μου θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί και να τραγουδάω μαζί με την Τζούλι Άντριους. Όταν μεγαλώσω, θα ήθελα να παίξω στο Όσα παίρνει ο άνεμος. Είναι η αγαπημένη μου ταινία.
Ρενέ: Κι εγώ θέλω να γίνω Βιολόγος και να ασχοληθώ περισσότερο με την έρευνα. Θα ήθελα να ανακαλύψω το φάρμακο για το καρκίνο, αλλά θα ήθελα να συνδυάσω τη βιολογία με την υποκριτική.
Ιφιγένεια: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω αρχιτέκτονας, αλλά κι εγώ θα ήθελα να παίζω ταυτόχρονα και στο θέατρο και στη τηλεόραση.